محمد ابراهيم آيتى
426
تاريخ پيامبر اسلام ( فارسي )
ربيع را در مدينه اقامت گزيد ، و در جمادى الأولى ( شش ماه پس از جنگ « بنى - قريظه » ) به خونخواهى شهداى رجيع : خبيب بن عدىّ و همراهانش بر سر « بنى - لحيان » رفت [ 1 ] و چنان وانمود كرد كه مىخواهد به شام رود تا بتواند دشمن را غافلگير كند . رسول خدا - صلّى اللّه عليه و آله - به اين منظور از مدينه بيرون رفت و به قول ابن هشام : « عبد اللّه بن أمّ مكتوم » را جانشين گذاشت [ 2 ] . خطّ سير رسول خدا ( ص ) در آغاز به « غراب » [ 3 ] ، مخيض [ 4 ] و بتراء ، آنگاه به طرف دست چپ از طريق بين [ 5 ] ، صخيرات اليمام روانه شد ، سپس جادّه مستقيم مكّه را در پيش گرفت و با شتاب پيش مىرفت تا در سرزمين « غران » [ 6 ] منزلگاه « بنى لحيان » در جائى به نام « سايه » فرود آمد ، امّا دشمن خبر يافته و به كوهها گريخته بود . رسول خدا - صلّى اللّه عليه و آله - به همراهان خود گفت : اگر به طرف « عسفان » سرازير مىشديم ، أهل مكّه گمان مىكردند كه قصد مكّه داريم ، پس با دويست مرد از ياران خويش رهسپار شد و در « عسفان » فرود آمد و دو سوار از أصحاب را فرستاد كه تا « كراع الغميم » پيش رفتند و سپس بازگشتند و آنگاه رو به مدينه گذاشت . « جابر بن عبد اللّه أنصارى » مىگفت كه : از رسول خدا شنيدم كه چون آهنگ
--> [ 1 ] - با دويست مرد كه بيست اسب داشتند . [ 2 ] - سيرهء ابن هشام ، ج 3 ، ص 292 ، چاپ مصطفى الحلبى 1355 ه . م . [ 3 ] - كوهى است در ناحيهء مدينه ، در راه شام ( جوامع السيره ، ص 200 . م . ) [ 4 ] - سيرهء ابن هشام ، چاپ حلبى ، ج 3 ، ص 292 : محيص ( به حاء و صاد مهمله ) م . [ 5 ] - جوامع السيره ، چاپ دار المعارف ، ص 108 ، 200 : يين ( با دو ياء ) . م . [ 6 ] - وادى ميان أمج و عسفان ، كه تا عسفان پنج ميل فاصله دارد .